Ik ben Hugo Van Havermaet, en uit mijn ervaring als adviseur van eigenaren en beheerders van kortetermijnverhuur heb ik geleerd dat de meeste boetes niet te wijten zijn aan kwade trouw, maar eerder aan een gebrek aan kennis of desorganisatie. Het nieuwe jaarlijkse rapportagesysteem heeft het toezicht in de sector vergroot en daarmee ook het risico op kostbare fouten.
Een van de meest voorkomende fouten is de gedachte dat het minder belangrijk is, omdat het geen belastingaangifte is. Niets is minder waar. Hoewel het geen belastingafdracht betreft, is de indiening ervan verplicht voor alle eigenaren met een NRUA (Registered Property Registration Number). Het niet halen van de deadline – februari van het jaar volgend op de rapportageperiode – kan leiden tot aanzienlijke administratieve boetes.
Een andere veelvoorkomende fout is inconsistentie in de gegevens. De verblijfsdata, het aantal bewoners en het doel van de verhuur moeten overeenkomen met de accommodatiegegevens en de informatie die via digitale platforms wordt verstrekt. Wanneer de belastingdienst discrepanties constateert, worden controles uitgevoerd, wat kan leiden tot boetes of zelfs de schorsing van het registratienummer.
Ik zie ook technische problemen: het niet correct voorbereiden van het vereiste digitale formaat of het uitstellen van de presentatie tot het laatste moment leidt tot vermijdbare problemen. Digitalisering is geen optie, maar een noodzaak.
Mijn professionele aanbeveling is duidelijk: anticiperen, documentbeheer en regelmatige controle van de administratie. Het implementeren van interne protocollen en het vertrouwen op deskundig advies vermindert risico’s en straalt professionaliteit uit.
Het nieuwe rapportagemodel moet niet als een bedreiging worden gezien, maar als een filter dat onderscheid maakt tussen degenen die verantwoordelijk omgaan met verhuur. Het voorkomen van boetes begint met het begrijpen van de regelgeving en het integreren van compliance in de strategische bedrijfsvoering.